Geschiedenis over de oorsprong van de Italiaanse taal
Oorsprong van de Italiaanse taal in Florence - Dante Alighieri wordt gezien als de eerste grote dichter van de Italiaanse taal ondanks het feit dat de eerste dichtwerken in de volkstaal zijn geschreven door Francesco d’Assisi en Jacopone da Todi. Dante Alighieri gebruikte de taal van de Florentijnse burgerij voor zijn teksten waarin hij op creatieve wijze het jargon en specialistische taalgebruik van de elite verwerkte evenals buitenlandse citaten welke in die tijd weerklonken in samenleving. Dante Alighieri staat symbool voor de tijd en cultuur van actieve deelname aan politiek en openbare besluiten. Punt van discussie was welke taal men moest gebruiken voor literatuur
(gedichten, boeken etc). Dante Alighieri stond voor het gebruik van ‘il De Vulgari eloquentia’ (de door mensen dagelijks gesproken taal) en schreef zijn mening in het Latijn aan de intellectuelen uit zijn tijd. Tot vandaag de dag wordt Florentijns (de taal gesproken in Florence) of beter Toscaans (gesproken in Toscane) enthousiast aangehaald als de oorspronkelijke Italiaanse taal, ondanks het feit dat Dante stond voor het gebruik van de locale taal voor literatuur, dus niet alleen de Florentijnse. Tijdens de renaissance waren er meerdere stromingen met diverse ideeën. De ‘puristi’ verenigden zich rondom de figuur van Pietro Bembo (1470-1547) en wilden de taal uit de veertiende eeuw ere herstellen. Desondanks onstond er in de negentiende eeuw een nieuwe gevestigde moderne standaard taal. Alessandro Manzoni (1785-1873) gebruikte in zijn meest bekende roman ‘I promessi sposi’ aanvankelijk in een archaïsch, achttiende-eeuws literair idioom afgewisseld met dialect, maar hij besefte al snel dat hij op zoek moest naar een taal die zowel spreek- als leestaal was. Zijn keuze viel ten slotte op het Florentijns dat door de geletterde standen gesproken werd, en in iedere nieuwe editie nam hij meer ‘nieuwe’ woorden op. En zo heeft Manzoni met uiteindelijk de basis gelegd voor de Italiaanse taal zoals we die nu kennen. Door het unieke taalgebruik vervulde ‘I promessi sposi’ een niet te overschatten voorbeeldfunctie voor andere Italiaanse schrijvers.
